CNN-ի տվյալներով՝ մինչ Թրամփի վարչակազմը ազդանշան է տալիս Իրանի հետ հնարավոր գործարքի ուղղությամբ առաջընթացի մասին, ամերիկյան հասարակական կարծիքը, կարծես, բաժանված է ավելի խորը ռազմական ներխուժումից խուսափելու ցանկության և այն զիջումների վերաբերյալ մտահոգությունների միջև, որոնք կարող է անել Վաշինգտոնը՝ հակամարտությունը դադարեցնելու համար։
Վերջին հարցումներն ու քաղաքական բանավեճերը ցույց են տալիս, որ շատ ամերիկացիներ կասկածանքով են մոտենում Իրանի հետ պատերազմի սրմանը, մինչդեռ շարունակում են Թեհրանի միջուկային ծրագիրը և տարածաշրջանային ազդեցությունը դիտարկել որպես լուրջ անվտանգության մտահոգություններ։
Հանրային տրամադրությունները արտացոլում են ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության մեջ առկա ծանոթ լարվածությունը. ընտրողները հաճախ կողմ են արտահայտվում արտասահմանում սպառնալիքների զսպմանը, բայց շատ ավելի քիչ են պատրաստ աջակցել երկարատև ռազմական գործողություններին։
Քննարկումը տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ ԱՄՆ-ի և Իրանի բանակցողները ձգտում են համաձայնության գալ լարվածությունը նվազեցնելու ուղղությամբ՝ լուծելով հիմնական հարցերը, ներառյալ Հորմուզի նեղուցի վերաբացումը, պատժամիջոցների մեղմացումը և Իրանի միջուկային գործունեությունը։
Ըստ հաղորդագրությունների՝ բանակցությունները շարունակվել են տարածաշրջանային միջնորդների միջոցով՝ չնայած նոր լարվածությանը, այդ թվում՝ ԱՄՆ-ի հարձակումներին, որոնք Թեհրանը դատապարտել է որպես հրադադարի խախտում։
Սպիտակ տան համար սա կարևորագույն քաղաքական փորձություն է
Նախագահ Դոնալդ Թրամփը պնդում է, որ ցանկացած համաձայնագիր պետք է լինի ուժեղ և օգտակար ԱՄՆ-ի համար, մինչդեռ քննադատները զգուշացնում են, որ շտապողական փոխզիջումը կարող է Իրանին չափազանց մեծ մանևրելու հնարավորություն տալ։
Պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոն նաև շեշտեց, որ Վաշինգտոնը ցանկանում է, որ Հորմուզի նեղուցը վերաբացվի և զգուշացրեց, որ ԱՄՆ-ն պատրաստ է ապահովել նավարկության ազատությունը «այս կամ այն կերպ»։
Ներքին կյանքում այս հարցը ընդգծեց ընտրողների և Կոնգրեսի անդամների միջև եղած տարաձայնությունները։
Վերջին ամփոփագրերում մեջբերված հարցումները ցույց են տալիս, որ ամերիկացիները, ընդհանուր առմամբ, դժկամությամբ են աջակցում Իրանի դեմ լայնածավալ ռազմական գործողություններին, բայց մեծ նշանակություն են տալիս հակամարտության դադարեցմանը, քաղաքացիական բնակչության պաշտպանությանը և Իրանի միջուկային կարողությունների սահմանափակմանը։
Սա Վաշինգտոնին թողնում է նեղ ճանապարհ՝ վարել դիվանագիտություն՝ առանց թույլ թվալու, զսպել Իրանին՝ առանց պատերազմը սրելու, և համոզել կասկածամիտ հանրությանը, որ հնարավոր խաղաղության համաձայնագիրը ծառայում է ԱՄՆ շահերին։
Շատ ամերիկացիների համար հիմնարար հարցն այլևս պարզապես այն չէ, թե արդյոք Իրանը սպառնալիք է ներկայացնում, այլ այն, թե արդյոք Մերձավոր Արևելքի ևս մեկ երկարատև հակամարտություն այն գինն է, որը նրանք պատրաստ են վճարել։
